Granice polski
Granica biskupstwa miśnieńskiego z roku 995 nigdy nie została w praktyce zrealizowana; kończyła się ona zawsze na linii działu wodno-leśnego między Nysą a Bobrem. Na straży tej linii stały grody w Krośnie, Nowogrodzie Bobrzańskim, Iłowie, Bolesławcu i Wleniu. Na niektórych odcinkach granicznych między Krosnem i Legnicą powstał rozległy pas tzw. Wałów Śląskich, mający charakter zapory przed najazdami od strony zachodniej. Powstanie Wałów Śląskich należy wiązać już z okresem narodzin silnej, ponadplemiennej organizacji państwowej za czasów Bolesława .Chrobrego, po roku 1000. W miarę postępu osadnictwa śląskiego i milczańsko-łużyckiego, a także pomorskiego, granica strefowa zaczęła się coraz bardziej zbliżać do granicy linearnej. Na przełomie XII i XIII wieku zaczęło się wzajemne przenikanie osadnictwa i konieczność rozgraniczenia posiadłości dominialnych. Z roku 1241 zachował się szczegółowy protokół rozgraniczenia terytoriów miśnieńskich i Czech. Na styku granic miśnieńsko-ślasko-czeskich, między Nysą a Kwisą, protokół ten stwierdzał brak rozgraniczenia miedzy Miśnią a Polską. W zasadzie granica śląsko-miśnieńska ustaliła się na rzekach Kwisie i Bobrze, sięgając dość daleko na ich przedpola. Pewne zmiany, wyrażające się przesunięciem granicy aż po Przewóz nad Nysą, miały charakter lokalny i były spowodowane szczególnymi względami.
W połowie XIII wieku polska granica państwowa była już w zasadzie ustabilizowana na odcinku śląskim i lubuskim; jej przebieg na granicy pomorskiej zależny był od stanowiska prawnopublicznego Pomorza Zachodniego. Stosunek ten uległ w ciągu XIII wieku zmianie w porównaniu z czasami Bolesława Krzywoustego. U schyłku XII wieku tamtejsi książęta wyszli z kręgu princepsa , uznając zwierzchnictwo niemieckie lub duńskie Tym samym południowa i wschodnia granica ich księstw stała się granicą państwową polskiej monarchii. Między Wielkopolską a Pomorzem Zachodnim oraz Ziemią Lubuską rozciągały się od prawieków grząskie błota, łąki i polany, tudzież przepastne bory, zwłaszcza na prawym brzegu rzek Noteci i dolnej Warty aż do miejsca jej połączenia z Odrą. Granica polsko-pomorska biegła przeważnie północnym skrajem tych puszcz i bagien. Granica linearna zaczęła się tu kształtować dopiero w XV i XVI wieku. Pierwotny jej przebieg najdokładniej pokazują północne granice diecezji lubuskiej i poznańskiej w XII i XIII wieku. Znaczne zamieszanie do tych stosunków granicznych wniosły dopiero zawłaszczenia i podboje margrabiów brandenburskich w XIII wieku.